Gravity / Je suis un rêve de demain(2011) is een korte time-lapse film van de Poolse fotograaf/regisseur Filip Piskorzynski met in de hoofdrol de actrice Natalia Dufraisse. Het filmproject begon op een spontane manier in februari 2011 met opnames in Burkino Faso en extra scenes die aan de Noordzee werden opgenomen. In Hamburg werd uiteindelijk het meeste materiaal opgenomen om tenslotte het project af te ronden in juli 2011 in Brussel.
Niet alleen de opvallende montage en de poëtische inhoud vind ik indrukwekkend, ik vraag me ook af hoeveel keer de actrice op en neer moest springen om deze kortfilm te maken. Mijn stem bracht ik al uit, de kortfilm is namelijk genomineerd voor de Prix du Jury en de Prix du Public van de 2e editie van het Nikon Film Festival.
Scenario: Een jonge vrouw ontwaakt uit een droom over morgen. Ze vliegt in de natuur tot ze opgezogen wordt door een wereld waar de zwaartekracht regeert. Daar verplicht men haar om haar voeten op de aarde te zetten. De mensen die haar omringen lijken allemaal op elkaar...
Je suis un rêve de demain (2011) - 03:50 - Filip Piskorzynski
De Unie van de Filmkritiek (UFK), de beroepsvereniging van filmjournalisten, bekroonde de Franse stille film The Artist(2011) van regisseur Michel Hazanavicius met de Grote Prijs 2012. De film is een hommage aan de hoogdagen van de (Amerikaanse) stille of stomme film . Naast deze onderscheiding is de film, met de Franse acteur Jean Dujardin, ook zes keer genomineerd voor de Golden Globes.
"The Artist" is de eerste Franse film die door Belgische filmjournalisten bekroond werd sinds Hiroshima mon amour van regisseur Alain Resneis in 1959 werd gekozen. De UFK over The Artist: "De film geeft op briljante wijze de overgang van de oude naar de nieuwe generatie weer, in de film uitgedrukt door het subtiele spel van de acteurs die zonder woorden en in een universele taal een prachtige hommage brengen aan de essentie van het medium". Beter dan dat kan ik het zeker niet uitdrukken.
De andere finalisten waren "Drive" van Nicolas Winding Refn, "Winter's bone"van Debra Granik, "A separation"van Asghar Farhadi en "Essential killing"van Jerzy Skolimowski.
Jinx(2005) is een korte dansfilm en een samenwerkingsproject tussen de Australische kunstenaar/filmmaker Karel Doing en de Rotterdamse dansgroep Lieber Gorilla.
De films, performances en installaties van Karel Doing (°1965, Canberra, Australia) handelen over ongrijpbare onderwerpen zoals muziek, ritme, poëzie, dood, geschiedenis, en herinnering. Begonnen als bewonderaar van de surrealisten, de romantic aesthetics en de new american cinema heeft Karel Doing zich ontwikkeld tot een eigenzinnige filmmaker wiens films een heel eigen genre vormen. Hij werkt veelvuldig samen met componisten, musici, performers en dansers. Zijn werk is te zien in een scala aan verschillende vertoningsplaatsen, van museum, via theater, naar cinema en internet, in zowel mondiale kunstcentra (New York, London, Parijs) als minder voor de hand liggende lokaties (Jakarta, Paramaribo). Hij woont en werkt in Rotterdam. Op de website van Karel Doing kun je een dertigtal (trailers) van zijn kortfilms bekijken.
Synopsis:
Jinx is een boze geest of een hopeloze situatie. In deze korte, geïmproviseerde dansfilm is de jinx sterker dan twee adembenemende vrouwen die, ondanks hun hechte band, elkaar ten gronde richten.
Een telefoon en een auto zijn de enige attributen van de twee danseressen. Zij dansen temidden van zee, zand en wind op een verlaten weg. De wereld om hun heen is leeg, het landschap kunstmatig, de elementen razend. Een ruige film in felle kleuren.
One week in Japan(2011) is een kort (foto)reisverslag van de Amerikaanse fotograaf en user interface designer Mike Matas. De video is samengesteld uit een boeiende montage van 4000 time-lapse en statische foto's die hij gedurende een week nam tijdens zijn bezoek aan achtereenvolgens Kyoto, Nara, Hakone en Tokyo. Matas maakte gebruik van zijn Canon 5D Mark II om zijn foto's te maken en Adobe Lightroom voor de post-processing.
Meer werk van Mike Matas, inclusief andere mooie travelogues, kun je op zijn Vimeo pagina of website vinden.
Oké, hier ben ik rijkelijk laat mee maar ik kon het niet laten om toch nog de 'Google Zeitgeist 2011' of 'hoe zag 2011 er uit op het internet' te posten op deze blog.
Treffend hoe de zoekgigant de (grote én banale) mondiale events van 2011 vastlegt in bovenstaande video en documenteert met de eigen, enorm populaire, webtools. Naast deze video vind je op de website www.googlezeitgeist.com de tien snelst groeiende wereldwijde (Google) zoekopdrachten, het resultaat van miljarden zoekopdrachten.
Nog een goed voornemen voor 2012: vanaf dit jaar de Google Zeitgeist in de gaten houden!
Sky High (2010), een schitterende animatievideo geproduceerd door Nouvelle Cuisine, een collectief van jonge regisseurs van animatiefilms, voor de groep Marble Sounds en Miwako Shimizu. De frappante illustraties en het character design is van het Belgische Eugene and Louise.
Op de Vimeo pagina van regisseur "Birg" (afkomstig uit het Oost-Vlaamse Ronse overigens) vind je nog meer mooie creaties: vimeo.com/birg.
Landscapes vol. 1 en 2 (2011) zijn twee indrukwekkende video's op basis van (HDR) time-lapse-fotografie die de Amerikaanse fotograaf Dustin Farrell nam met zijn Canon 5D Mark II in Arizona en in het zuid-westen van de V.S.
Time-lapse-fotografie is een filmtechniek waarbij er minder beelden per tijdseenheid opgenomen worden dan de framerate bij het afspelen. Dit levert een versnelde film op, waardoor effecten zichtbaar gemaakt kunnen worden die normaal te traag zouden verlopen om zichtbaar te zijn. In dat opzicht is het het tegenovergestelde van filmen met een hogesnelheidscamera. De techniek maakt ook deel uit van het brede aanbod in stop-motion filmtechnieken.
Meer werk van Dustin Farrell kun je op zijn Vimeo pagina vinden.
Landscapes vol. 1 (2011) - 3:49 - door Dustin Farrell Landscapes vol. 2 (2011) - 3:10 - door Dustin Farrell
In de performance Poses(2011) laat de Spaanse kunstenares Yolanda Dominguez vrouwen overdreven poses aannemen, op een onhandige en oncomfortabele manier, op publieke plaatsen. Dit tot algemene consternatie van voorbijgangers. Hiermee creëert ze een snedige satire op de modefotografie.
Dominguez over "Poses":
"Poses" is een directe kritiek op de absurde en kunstmatige wereld van glamour en mode die tijdschriften presenteren. Met name het zeer vertekend beeld van vrouwen dat gegeven wordt door middel van modellen die geen écht vrouwen vertegenwoordigen en het vermijden van vrouwen die niet binnen hun beperkte parameters vallen.
Deze beelden zijn vrijwel de enige vrouwelijke referentie in de massamedia en ze hebben een grote invloed op zowel mannen als vrouwen bij het definiëren van hun rol in termen van gedrag en denkpatronen.
Door het aannemen van deze onmogelijke houdingen uit de modebladen, symbolisch voor deze groteske en onwerkelijke industrie, brengt een groep van échte vrouwen deze vormen over op dagelijkse scènes: de wachtrij bij een museum, de supermarkt of de bushalte. Dit brengt reacties teweeg bij de toeschouwers (die regelmatig blootgesteld worden aan deze beelden).
Het doel: duidelijk maken hoe belachelijk en soms schadelijk het kan zijn om de modellen te volgen die de glamourwereld ons oplegt.
Een 2-tal maanden geleden bezocht ik de tentoonstelling "Tomorrow Is The Question" in het Gentse SMAK en raakte ik gefascineerd door de ronduit schitterende 16MM filmexperimenten van Wilhelm Sasnal. Bovenstaand filmpje is een fragment van het werk Untitled door Sasnal dat ik maakte met mijn goedkope Nikon Coolpix S3000 point-and-shoot fotocamera.
In deze korte kunstfilm zie je een laptop met daarop een Youtube (?) filmpje van een live-optreden door Elvis Presley. De laptop roteert voortdurend terwijl de camera steeds dichter inzoomt. Het geheel krijgt hierdoor een bijzondere sfeer.
Wilhelm Sasnal (1972°, Tarnów) is een inmiddels prominent Poolse hedendaagse schilder en videokunstenaar. Zijn werk kenmerkt zich door een blik die zich zowel richt op het kleine, als op het grote: Sasnal schildert zowel communistische propagandaposters als foto's van popsterren of rollen plakband. Uit zijn werk spreekt een onderzoekende blik naar de veranderingen die plaatsvonden sinds de val van het communisme. Een aantal kunstcritici vergeleken hem reeds met de hedendaagse Roy Lichtenstein.
Via de blog van de The Frugal Filmmaker vond ik bovenstaande instructievideo voor het maken van een heel goedkope camera dolly.
De doe-het-zelf camera dolly is gemaakt van goedkope PVC buizen en gerecycleerde rolschaatswielen. Afgaande van de instructievideo duurt het niet lang om er een te maken en hoef je enkel over enkele (knutsel)basisvaardigheden te beschikken. De kostprijs van de zelfgemaakte dolly was minder dan $20.
Een camera dolly biedt heel wat interessante applicaties waardonder de mogelijkheid om je camera stil te houden terwijl je lage shots of een bewegend subject filmt. In het instructiefilmpje zie je alvast een aantal voorbeelden waardoor je misschien zint krijgt om zelf aan de slag te gaan.
De eerste film die gebruik maakte van "dolly shots" was de Italiaanse film "Cabiria" (1914), geregiseerd door filmpionier Giovanni Pastrone.
Vandaag viert de Google Doodle de 76e verjaardag van de Britse schrijver en illustrator (Charles) Roger Hargreaves (9 mei 1935 - 11 september 1988). Hargreaves is vooral bekend van de series Mr.Men en Little Miss, bestemd voor heel jonge kinderen. De boeken bevatten eenvoudige en grappige verhalen met kleurrijke illustraties behoren al meer dan 25 jaar tot de populaire cultuur. Wereldwijd werden er meer dan 85 miljoen exemplaren in meer dan 20 talen van verkocht.
Van zowel Mr. Men als Little Miss werden animatieseries samengesteld door de BBC. Hieronder kun je een aflevering van de "Mr. Men Show" zien met Mr. Tickle (met voice-over door de legendarische Arthur Lowe) in de hoofdrol:
Tijdens een van mijn bezoekjes aan de vele bookshops van Gent, en dan vooral deze in het bijzonder, stootte ik op het interessante boek "100 Video Artists", door David A. Ross en Christine Van Asshe, beiden gespecialiseerd in videokunst.
Videokunst is een medium dat ongeveer 50 jaar geleden ontstond en is inmiddels uitgegroeid tot een van de meest karakteristieke, visuele kunsttalen van de 21ste eeuw. Het boek brengt honderd van de belangrijkste en meest innoverende, hedendaagse videokunstenaars van alle generaties samen, van pioniers tot jonge experimentele cineasten.
100 Video Artists werd samengesteld door en bevat essays van twee prominente specialisten van het medium. David A. Ross focust zich op de oorsprong van videokunst en bespreekt enkele vroege beoefenaars zoals de legendarische pioneer Nam June Paik. Christine Van Assche geeft in haar essay een uitgebreid overzicht van de hedendaagse videokunst en bespreekt nieuwe technieken en trends.
Het boek benadert videokunst op een internationaal niveau en bestaat exclusief uit videocreatie en gespecialiseerde kritiek. 100 videokunstenaars met 36 nationaliteiten en 85 auteurs uit 19 landen participeerden in dit onafhankelijk (boek)project en houden zich ver weg van de trends die gepresenteerd worden door musea, collecties en de markt.
100 Video Artists / David A. Ross en Christine Van Assche Exit Publicaciones, Madrid, 2010
De mini-documentaire Shinya Kimura (2010), geregisseerd door Henrik Hansen, met fotografie van Adam Richards en geproduceerd door RSA Films, geeft een kort, ingetogen en krachtig beeld van de bedenker en ontwerper van de zgn. "Zero class motorcycles".
Shinya Kimura groeide op met de geur van olie en staal en is altijd gefascineerd geweest door motorfietsen. In de documentaire heeft hij het over de beeldtaal die hem inspireert en de methodologie die hij hanteert bij het ontwerpen van zijn creaties. Kimura legt uit dat hij, net als een schrijver speelt met woorden, op vele manieren interageert met het staal om tot een tastbaar, fysiek resultaat te komen via zijn werkprocessen. Hij heeft geen vooropgezette bedoelingen met het materiaal, totdat hij wordt ondergedompeld in de actie van het creëren. Hoewel de motorfiets gebouwd en volledig gemonteerd is, is de motor niet compleet zonder het rijden, dus rijdt hij met elke creatie om lucht, grond, snelheid en machine te verbinden.
Shinya Kimura begon in 1992, een jaar voor hij de Zero Style ontwierp, een klein reparatieatelier dat hij "Chabo" noemde, wat voor hem "back to basics" betekende. In 2006 richtte hij zijn eigen workshop in Azusa, Californië, "Chabott Engineering". Kimura zet zijn exploratie van staal en machine verder met als doel "functionele kunst" te maken, volgens zijn eigen filosofie en esthetische waarden.
De documentaire was één van de vijf genomineerde films voor de Vimeo Award 2010.
Shinya Kimura (2010) - 2:45 - door Henrik Hansen en Adam Richards
Dot(2010) is een, letterlijk, piepklein stop-motion animatiefilmpje, geregisseerd door Ed Patterson en Will Studd van Sumo Science, gemaakt in de Britse studio van het bekende Aardman Animations (o.a. Wallace & Grommit).
De animatoren maakten met behulp van een 3D printer een vijftigtal versies van het 9mm kleine hoofdpersonnage omdat het figuurtje te klein was om te manipuleren of te buigen zoals bij andere stop-motion figuren. Elke versie werd met de hand beschilderd door grafici die een microscoop moesten hanteren. De kortfilm werd opgenomen met de 12 megapixel camera van een Nokia N8 smartphone. Dit cameraatje werd uitgerust met een "Cellscope" waarmee men er in slaagde om de avonturen van Dot in haar microscopische wereld vast te leggen in stop-motion. De kortfilm werd op verzoek van Nokia gemaakt om de het grote potentieel van de Cellscope in geneeskundige toepassingen in de Derde Wereld te vieren.
Scenario: De 9mm kleine Dot loopt in sneltempo doorheen haar steeds evoluerende microscopische wereld.
Dot (2010) - 01:37 - door Sumo Science
Bekijk hieronder ook zeker de fascinerende making of van Dot:
Op www.nokia.com/nseries kun je nog meer filmpjes bekijken die gemaakt werden met de N8 smartphone.
C'était un rendez-vous (1976) is een controversiële cultkortfilm van de Franse cineast Claude Lelouch. De kortfilm werd in één take opgenomen en is een goed voorbeeld van 'cinéma-vérité'. De lengte van de film was beperkt in lengte door de geringe capaciteit van de 300 meter lange 35mm filmpelicule en werd gefilmd met een (vermoedelijk) gyro-gestabiliseerde camera die was gemonteerd op de bumper van een Mercedes-Benz 450SEL 6.9. De geluidseffecten in de film waren echter niet de motorgeluiden van de Mercedes maar van de Ferrari 275GTB van Lelouch die nadien werden toegevoegd in post-production.
Scenario: De 8min. durende film toont een dolle rit doorheen Parijs om ca. 05u30 in augustus '76. Tijdens de duur van de film hoor je de geluiden van een motor met een hoog vermogen, het schakelen van versnellingen en gierende autobanden. De rit start in een tunnel van de Parijse Périphérique aan de Porte Dauphine, gevolgd door het rijden op de Avenue Foch. Bekende trekpleisters zoals de Arc de Triompje, de Opéra Garnier, de Champs-Élysées en de Place de la Concorde worden voorbij gescheurd. Er wordt langs voetgangers gereden, duiven die op de weg zitten worden opgeschrikt, verkeerslichten worden genegeerd, eenrichtingsstraten worden via de verkeerde kant binnengereden, er wordt op beide rijstroken gereden, een vuilniswagen wordt ontweken via het voetpad en nog meer van dat leuks... De auto zelf is nooit zichtbaar en de camera lijkt op de voorste bumper gemonteerd te zijn. De film eindigt met het parkeren van de auto bij een voetpad op Montmartre, de bestuurder stapt uit en omhelst een jonge, blonde vrouw, klokken luiden met op de achtergrond een beroemd zicht op Parijs.
Omwille van de controversiële inhoud, Lelouche had géén toestemming gekregen om de straten van Parijs af te zetten, circuleren heel wat geruchten en veronderstellingen over zowel de productie als de eerste vertoning van de kortfilm. Toen de film werd uitgebracht wist bvb. niemand wie precies de bestuurder van de auto was. Een naamloze F1 racer, een taxichauffeur of Lelouche zelf? Lelouch zelf was ook bang om wat extra controverse te verspreiden en beweerde dat de auto topsnelheden tussen 230-240 km/u behaalde. Een bewering die echter later ontkracht werd door diverse onafhankelijke grouperingen die beweerden dat de auto nooit meer dan 140km/u reed. Het grootste gerucht echter was dat, omwille van de illegale inhoud van de kortfilm, de regisseur gearresteerd werd tijdens de eerste vertoning van de kortfilm.
Hoedanook, een sterk staaltje cultcinema dat nog maar enkele jaren geleden werd uitgebracht op DVD.
C'était un rendez-vous (1976) - 08:40 - door Claude Lelouch
